دانشجويان پزشكی ورودی 68 اهواز

در هنگام اپيدمي جهاني يك بيماري، امكان عدم تماس با عامل آن بيماري تقريباً غيرممكن است در حالي كه امكان پيشگيري از ابتلاء به آن وجود دارد.
هنگامي كه هنوز سالم هستيد و بدن شما علائمي از ابتلاء به آنفولانزاي نوع A را نشان نمي‌دهد، رعايت چند دستورالعمل ساده از ابتلاء به بيماري و يا توسعه آن جلوگيري مي‌نمايد.
تنها راه ورود ويروس آنفولانزاي نوع A از طريق دهان يا بيني مي‌باشد. براي پيشگيري از بيماري كافيست نكات زير را رعايت نمایيد:

۱)      در هنگام مواجهه با بیماران و یا در مکان هایی که رفت و آمد افراد زیاد است، از ماسک های جراحی نوع سخت استفاده کنید.
۲)       دست هاي خود را چندين بار در روز بشویيد.
۳)      هيچيك از اجزاء صورت خود را لمس نكنيد و در مقابل اين وسوسه مقاومت نمایيد. (مگر براي خوردن، نوشيدن، شستشو و ساير امور ضروري)
۴)      دوبار در روز با آب نمك ولرم قرقره نمایيد (مي‌توانيد از محلول ليسترين نيز استفاده نمایيد.) ويروس آنفولانزاي نوع A از هنگام ورود از طريق دهان يا بيني به مدت ۲ الي ۳ روز در گلو باقي‌مانده و همانجا تكثير مي‌شود. با قرقره محلول هاي ضد‌عفوني كننده مانند آب نمك يا ليسترين مي‌توانيد از تكثير ويروس و ابتلاء به بيماري جلوگيري نمایيد. اين توصيه ساده را بي‌اهميت تلقي نکنید.
۵)      همانند بند ۳، بيني خود را نيز حداقل يك بار در روز با آب نمك شستشو دهید. اين موضوع ممكن است براي برخي افراد كمي مشكل بنظر برسد اما با كمي تمرين موفق خواهيد شد.
۶)      مصونيت خود را از طريق مصرف غذاها و ميوه‌هاي حاوي ويتامين C افزايش دهيد. چنانچه ناچار به مصرف قرص هاي ويتامين C مي‌باشيد، از وجود روي (Zinc) در آنها اطمينان حاصل کنید.
۷)      هرچه مي‌توانيد مايعات گرم مانند چاي،‌ قهوه و .... بنوشيد. اثر نوشيدن مايعات گرم مشابه قرقره نمودن آب نمك اما به صورت معكوس مي‌باشد. با قرقره نمودن، ويروس را از بدن خارج مي‌نمایيم و با نوشيدن مايعات گرم، ويروس را به داخل معده انتقال مي‌دهيم كه در آنجا امكان تكثير ندارد.
پيشنهاد مي‌كنم اين دستورالعملها را براي سايرين ليست نمایيد.

درباره آنفلوانزای نوپدید هفته پیش مطالبی نوشتم که منبع اطلاعاتش کتاب بازپدیدی و نوپدیدی بیماریها جلد چهارم نوشته دکتر حسین حاتمی و مرجع بازآموزی کلاسهای آنفلوانزا است.

 اما مطلبی که الآن می خواهم بنویسم از تجارب شخصی و مطالب عمومی طبی است. دوستان شاید بارها و بارها برای رفع سریع درد و تب بیماران به آمپول های کورتون از قبیل دگزامتازون متوسل شده اند. در واقع خود بیماران دوست دارند با یک آمپول بهبود پیدا کنند و چون مسکن های تزریقی عموماْ عوارض جبران ناپذیری دارند بسیاری از پزشکان کورتون ها را انتخاب می کنند.

من خودم یک بار حدود ده سال قبل یک تجربه ناگوار از تزریق کورتون در یک بیمار مبتلا به آبله مرغان داشتم که کار به بستری در بیمارستان کشید. از آن زمان به بعد به هیچ وجه برای بیماران تب دار و بدحال مشکوک به آنفلوانزا و آبله مرغان کورتون تجویز نکرده ام. اما همکاران زیادی را می بینم که بی هیچ ترسی این داروها را تجویز می کنند.

در جریان آنفلوانزای نوپدید این قضیه بسیار چشمگیر است. تمام بیماران بدحال میتلا به آنفلوانزا که از نزد پزشکان دیگر به من مراجعه می کنند و بیماریشان بسیار پیشرفته شده و یا بیشتر از دو هفته طول کشیده بدون استثنا در تاریخچه خود تزریق کورتون در همان روز اول یا دوم بیماری را دارند. حتی یک مورد مرگ در اثر تزریق مکرر کورتون به بیمار آنفلوانزایی ر ا سراغ دارم. در مقابل می بینم که تمام بیمارانی که در برابر وسوسه کورتون مقاومت کرده اند و حتی با وجود تجویز پزشکشان کورتون مصرف نکرده اند بعد از دو سه روز به تدریج بهبود یافته اند.

از تمام دوستان عزیز و همکاران خوبم و نیز از کسانی که این وبلاگ را می خوانند تقاضا می کنم مردم را درباره عوارض جدی ضعف سیستم ایمنی ناشی از کورتون به ویژه در بیماری آنفلوانزا و آبله مرغان آگاه کنند و از تسلیم در برابر وسوسه بیماران بی خبر و عجول خود داری کنند.

دوستان و خوانندگان عزیز سلام

موضوع روز همانطور که همه می دانید آنفلوانزا است. ویروس آنفلوانزا همیشه بوده است و همه ما هم شاید هر سال به آن مبتلا شده ایم. این بار ویروس آنفلوانزا به فرم جهش یافته اش ولی با همان علایم همیشگی به صورت پاندمی ظهور کرده است. با توجه به تجارب دوسه سال اخیر در جهان درباره آنفلوانزای پرندگان (A(H5N1 که حدود ۶۰٪ مرگ و میر داشته است ترس و وحشت عمومی از شیوع یک همه گیری آنفلوانزا مانند سال ۱۹۱۸ که باعث مرگ حدود ۴۰ میلیون نفر در سراسر دنیا شد بسیار بالا است. اما بر خلاف انتظار این بار این آنفلوانزای پرندگان نبود که همه گیر شد. بلکه گونه جهش یافته ای از همان ویروس سال ۱۹۱۸ یعنی  (A(H1N1 با عبور بی سر و صدا از پنج فاز همه گیری گذشت و به فاز ششم رسید و بعد از نود سال بار دیگر باعث پاندمی شد. خوشبختانه میزان مرگ و میر این گونه جدید بسیار اندک و در حد نیم درصد است. با این حال به دلیل تبلیغات فراوان و اطلاع رسانی بسیار درباره این بیماری ترس عمومی جامعه فراتر از حد انتظار است. به طوری که وقتی به مردم می گوییم دچار آنفلوانزا شده اند بسیار برایشان عجیب است. در واقع خیلی از مردم فکر می کنند ابتلا به این بیماری مترادف با بستری شدن و عوارض جدی و مرگ و میر بالا است. در صورتی که این بیماری در کنار گونه قدیمی و فصلی همین ویروس علایم بسیار مشابهی ایجاد می کند و تا حدود ۸۰٪ موارد ابتلای به آنفلوانزا در آمریکای شمالی و مرکزی در سال جاری از همین گونه جدید بوده است. در واقع آمارهای بهداشتی موجود صرفاْ شامل بیمارانی می شود که بسیار بدحال بوده اند و کارشان به بیمارستان کشیده و تست های دقیق آزمایشگاهی تشخیص آنها را مسجل کرده است.

بنابراین شاید بهتر باشد که از نگرانی مردم در این زمینه کم کنیم.

اما نکته بسیار بسیار مهم در این زمان هشدار بسیار جدی درباره احتمال گذر ویروس مهلک آنفلوانزای پرندگان از فاز سوم و ورود آن به فاز بعدی یعنی انتقال از انسان به انسان است. اگر این اتفاق بیافتد که تجربه نشان داده است که بالاخره خواهد افتاد با توجه به سیر شیوع آنفلوانزای فعلی وضعیت بحران غیر قابل کنترل خواهد بود. کشورهای دنیا لازم است که همه به فکر تهیه واکسنی برای آن نوع خاص بیماری باشند تا شاید بتوان از تلفات آینده پیش گیری کرد.