دانشجويان پزشكی ورودی 68 اهواز

بهاری دلپذیر و سالی‌ خجسته را برای شما و تمام کسانی‌ که به ایران زمین مهر میورزند، آرزومندم

مراسم باستانی ایرانیان چهار شنبه سوری است . یادش بخیر خونه دانشجوئی داشتیم با دوستان

عزیزم پیمان و پیام و مازیار و سعید . نزدیک سال نو بود و ما هم از خاطرات سالهای کودکی خودمان یاد

کردیم وکلی جوگیر شدیم . نشون به اون نشون که بفکر افتادیم آتیشی بپا کنیم و به یاد سالهای خوب

کودکی شادی کنیم. خلاصه با جمع آوری چوبهای خشک و نیز هر چه دم دستمان رسید (به استثنای

لوازمات ضروری زندگی) آتیش با حالی راه انداختیم.به سیاق دوران پر نشاط کودکی و صد البته کمی

هم به سیاق دوره دانشجوئی به شادی پرداختیم و خیلی خوش گذشت. امیدوارم همه دوستان هر

جا که هستند همیشه خوش باشند و دنیا به کامشان.

                         حضور همکلاسیهای پیدا وپنهان سلام عرض میکنم.

میبینم که بازار خاطره نویسی گرم است وبنده هم برا ی انکه از قافله عقب نمونم یک خاطره از کلاس میکروبیولوژی می نویسم .حتماً به خاطر می آورید که دروس میکروبیولوژی ضبط میشد وبصورت جزوه پیاده میشد .بنده مسئول ضبط مطالب بودم. همیشه سعی میکردم این کار را بی سروصدا انجام دهم که نظم کلاس به هم نخورد اما یک بار انگشتم اشتباهی روی دو تا ازدکمه های ضبط صوت رفت وناگهان در سکوت وآرامش کلاس صدای جیغ مانندی بلند شد.کلاس مثل بمب منفجر شد وهمگی بشدت خندیدند.من کلی تعجب کردم .با خودم فکر کردم آیا واقعاً خنده دار بود؟ البته اگر الان بود خودم بیشتر میخندیدم چون ما بیشتر اوقات جدی هستیم وخیلی کمتر میخندیم.امیدوارم همیشه شاد وخندان باشید.

پریروز داشتم مجله نظام پزشکی مربوط به مهر و آبان رو ورق می زدم که به گزارش برگزاری روز پزشک در شهرهای مختلف پرداخته بود. در بین اسامی پزشکاه نمونه سال ۸۷ به دو تا از شست و هشتی های اهواز برخوردم و دیدم بد نیست در این جا ذکری ازاین دوستان بکنیم.

دکتر محمد دستفان به عنوان متخصص داخلی نمونه سال ۸۷ در شهرهای ایذه و باغ ملک

دکتر حسین صباغ به عنوان پزشک نمونه سال ۸۷ در شهرستان دامغان

برای این دوستان خوب (و بر عکس من و بهنام بی آزار) آرزوی موفقیت داریم.

دستفان جان و صباغ جان! حالا که ازتان تعریف کردم ما رو بیشتر تحویل بگیرین  و چیز بنویسین.

خودت بهتر می دونی که من از کل کل کردن و متلک پروندن و حرف زدن زیادی لذت می برم. این رو هم می دونی که ما سالهاست با هم این حرف ها را رد و بدل می کنیم و فقط باعث شده احساس نزدیک بودن بیشتر در ما ایجاد بشه. اما بقیه که این چیزها رو نمی دونن. دوست خوبم تو هر حرفی به من بزنی ممکن است بی پاسخ نگذارم و متلک بپرونم و به همدیگه فحش هم بدیم. ولی من و تو می دونیم که همه این ها الکیه و توی دلمون فقط داریم می خندیم و لذت می بریم. از یادآوری خاطرات و سوتی های هم فقط خوشحال می شیم. واقعاْ فقط همین است. اما بقیه این چیز ها رو نمی دونن. تقصیری هم ندارن. به همین خاطر بود که من به دنبال نوشته ات یادداشت گذاشتم. اصلاْ هم از طرح آن موضوع و موضوع های مشابه آن ناراحت نشدم و نخواهم شد.

ما بیست ساله که از همین حرف ها می زنیم و خوشیم (شاید الکی!). پس برو واسه خودت!!

در اتاق پایین فرشید سبزعلیان و مجید ذبیحی بودند. اتاقهای طبقه بالا یکیش در اختیار بهنام رحمدل و سعید گران پی بود. در یکی دیگر هم من و رائد نوحه خوان بودیم و سومین اتاق هم دست پیمان رحمانی و پیام کشاورزی بود.

در یک مقطع کوتاه یکی دو ماهه به این جمع ما سه نفر دیگر هم اضافه شدند. یعنی علی رضا هروی و جعفر محمدخانی و کورش وفایی که در آن موقع خانه خودشان را تحویل داده بودند و داشتند دنبال خانه می گشتند.

اما فقط این ها نبودند. این خانه محلی بود برای دور هم جمع شدن خیلی از بچه ها. مثلاْ شاهپور ملکی و رضا عراقی و ناجی منشداوی و روزبه والی زاده و حسین اسدیان و محمد دستفان و جعفر حسنی و فوزی خیمه گاهی و صفا نظامی و منصور شریفی و بهروز رضایی خیلی وقت ها پیش ما بودند.

به جز آن ها هم بودند بچه های دیگری که به دلیل نزدیکی بسیار زیاد این خانه به دانشکده پزشکی (که در آن زمان می شد از روی دیوارهای نیمه ساز و نرده های شکسته ای که پشت سلف سرویس و کتابخانه دانشکده بود و امروز در پشت دانشکده دندانپزشکی قرار دارد به آن طرف رفت و آمد کرد) به ما سر می زدند. در واقع این خانه هیچ وقت از مهمان خالی نبود. در عین حال اگر حتی یکی از این هشت نفر غایب بود خانه خلوت تر به نظر می آمد.

جونم براتون بگه که در چنین بلبشویی آن چیزی که زود خودش را نشان می دهد احساس یا عدم احساس مسوولیت در نظافت و راست و ریس کردن کارهای خونه است. بنابر این ما خیلی زود تصمیم به انتخاب یک شهردار گرفتیم.

بعد از رایزنی های بسیار و کاندید شدن یکی دو نفر که یادم نیست بالاخره پیمان شد شهردار. بعد هم برنامه عریض و طویلی ریختیم که به نظر خودمان شامل تمام جنبه های کار منزل بود. قرار شد هر کس کاری را انجام میداد خودش در قسمت مربوط علامت بزند.

در چنین احوالی سر کسانی که به خاطر دلسوزی کاری را انجام می دادند و بعد به نظر خودشان چون کار مهمی نبود علامت هم نمی زدند کلاه می رفت. در مقابل کسانی هم بودند که مثلاْ با شستن یک بشقاب بلافاصله برای خودشان ثبت می کردند!! (البته من از دسته سوم بودم)

بعد از مدتی لیست روی دیوار حالت مسخره ای پیدا کرده بود. جلوی اسم بعضی ها خالی بود و در برابر اسم بعضی دیگر ستاره بود که ردیف شده بود و همه هم مدعی بودند که خیلی کار کرده اند!! بنابر این عطای این شهرداری را به لقایش بخشیدیم و قرار شد هر کس هر کاری دلش خواست بکند. فقط حساب و کتاب خریدها باقی ماند که چون مساله مالی بود و جان نبود که بشود به راحتی ازش گذشت مخلص کما فی السابق عهده دار محاسبه سهام از مخارج بودم.

یکی از اتفاق های جالب در این دوره یکی از روزهایی بود که می خواستیم خانه را تمیز کنیم. با آن خانه درندشت برای هر کسی کاری بود. تقریباْ کارها تمام شده بود که دیدم سعید با حالتی بی حوصله و توی فکر نشسته وسط هال طبقه بالا و انگار اصلاْ قرار نیست که تراس طبقه بالا را تمیز کند. خوب برای هر کسی یک زمان هایی پیش می آید که حوصله کاری را نداشته باشد و این طبیعی است. منتها ما در آن موقع خیلی به این مسایل نگاه نمی کردیم و من یکی که به خصوص با روحیه وسواسی جبری آن موقع خودم را موظف به پی گیری این امر مهم!! می دیدم.

رفتم سراغ سعید طفلک و گفتم پس چرا نشستی؟ همه کارها را تمام کردند ولی تو هنوز شروع نکردی.

سعید مظلومانه و از روی بی حوصلگی فکری کرد و بعد هم خیلی جدی نگاهی به من کرد و جوابی داد  که سالهاست ضرب المثل ما شده است.

ایشان در پاسخ به سوال من که چرا پس نمی جنبی و تراس را تمیز نمی کنی فرمودند:

"آخه داره باد میاد!!"

مثل هر سوتی دیگری این سوتی هم باعث شد من و خودش و بقیه بچه ها مدت ها بخندیم.

یادش به خیر